علی عزیزی، دانشجوی دانشگاه امیرکبیر و عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که روز سه شنبه ۱۳ آبان با هجوم نیروهای امنیتی در منزل پدری خود دستگیر شده، کماکان در بند ۲۰۹ زندان اوین و در سلول انفرادی بسر می برد و اخباری مبنی بر ضرب و شتم وی در زندان و دادگاه انقلاب منتشر شده است.

عزیزی، عضو سابق شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر(پلی تکنیک) تهران پیش از این نیز بارها توسط مأموران امنیتی جهت بازداشت مورد تعقیب و گریز قرار گرفته بود که در آخرین مورد آنها نیروهای امنیتی به اشتباه اقدام به بازداشت برادر وی کرده بودند.

مادر وی ضمن اظهار بی اطلاعی در مورد وی این وضعیت را نگران کننده توصیف می کند. ایران قاسمی می-گوید: وی به فاصله ده روز دو بار با تلفن از زندان اوین با منزل تماس گرفته که آخرین مرتبه آن ۲۳ آبان بوده است. و پس از آن دو هفته هیچ گونه تماسی نداشته و از وضعیت وی در زندان بی خبریم.

علی عزیزی در آخرین تماس خود از درد کمر اظهار ناراحتی کرده و از آنان خواسته بود تا برای وی لباس گرم و شال ببرند. مادر عزیزی می گوید: پیش از دستگیری گاهی از درد پهلو رنج می برد که امکان داشت مربوط به ناراحتی کلیوی باشد. اما در تماس تلفنی گفت کمرش درد می کند. یک شال کمر داشت که هر وقت درد داشت می بست. آن را با شلوار گرمکن و لباس بافتنی به زندان بردیم. قبول نکردند و تحویل نگرفتند. تنها دو تکه لباس زیر را گرفتند. گفتم که کمرش درد می کند، باز هم قبول نکردند.

ایران قاسمی می گوید: کمک می خواهم که بچه ام را ببینم. که بتوانیم لباس گرم به او برسانیم. هیچ اطلاعی از وضعیت سلامتی او نداریم. درخواست کمک دارم که از وضعش باخبر شوم. می خواهم بدانم بچه ام چه کار کرده است. تنها چیزی که می دانم اینست که حرف زده، انتقادهایی کرده، اما اینکه چرا دستگیر شده هنوز معلوم نیست.

در مورد وضعیت پرونده و وکیلش می پرسم. مادرش می گوید: وکیلش آقای مولایی است. وضعیت پرونده و نوع اتهامش مشخص نیست. قاضی پرونده آقای راسخ است، قاضی شعبه اول امنیت دادگاه انقلاب تهران. به ما چیزی نمی گویند. آقای مولایی هم اظهار بی اطلاعی می کند، می گوید الان نمی توانم چیزی در اختیارتان بگذارم. به این زودی ها نمی توانم در پرونده دخالت کنم. ایشان یک بار به خواسته من جهت پیگیری رفتند ولی گفتند چیزی نمی توانم بگویم.

علی عزیزی دانشجوی مهندسی معدن پلی تکنیک پیش از این دو بار به کمیته انضباطی دانشگاه احضار شده بود. بار اول در پی اعتراضات دانشجویی خردادماه ۸۵ به اتهام رهبری اعتراضات و تخریب اموال دانشگاه که با حکم این کمیته به مدت یک ترم (ترم اول سال تحصیلی ۸۶-۸۵) از تحصیل معلق شد و در احضار مجدد در اسفند ۸۵ به دو ترم تعلیق و محرومیت از تحصیل محکوم شد. حکمی که به دلیل تمام شدن واحدهای درسی وی اجرا نشد اما از دهم اردیبهشت ۸۶، همزمان با انتشار نشریات جعلی وی به بهانه فارغ التحصیلی از سوی حراست به دانشگاه ممنوع الورود شد.

با آقای مولایی تماس می گیرم. می گوید که هنوز حتی موفق نشده وکالتنامه اش را ثبت کند و اضافه می کند: ده روزی طول خواهد کشید تا بتوانم رسیدگی کنم. تا زمانی که وکالت نامه پذیرفته نشده حتی نمی توانم بگویم وکیلش هستم.

از وضعیت پرونده می پرسم، می گوید: «هدف من کمک به موکلم است و ترجیح می دهم تا زمانی که رسماً وکیل پرونده نشدم صحبتی در این مورد نکنم. به نفع او نیست. ممکن است موانعی را ایجاد کند که نتوانم به او کمک کنم.»

رادیو زمانه